“कर्मचारी कल्याणका लागि खुट्टा कमाउने पक्षमा छैन” 'अन्तर्वाता'

  • पुष २२, २०७९
  • कोशीपत्र/संवाददाता
alt

 धरान / २०७२ सालदेखि बिपी कोइराला स्वास्थ्य विज्ञान प्रतिष्ठानस्थित कर्मचारी कल्याण समाजको अधिवेशन हुन सकेको छैन । तत्कालीन अध्यक्ष सुजेन्द्र गोले तामाङले राजीनामा दिएपछि कमिटी निष्क्रिय रह्यो । सोही कमिटी तदर्थ कमिटीका रुपमा निर्माण भएर अधिवेशन हुने सन्दर्भमा छ । प्रतिष्ठान पदाधिकारीको बैठकले निर्वाचन समिति घोषणा गरेपछि समितिले आगामी पुस २३ गते शनिबार निर्वाचनको मिति घोषणा गरेको छ । यसै सन्दर्भमा । २०५० साल पुस २२ गतेदेखि प्रतिष्ठानमा सिनियर क्लर्कमा प्रवेश गरेका संजीवकुमार कर्ण अध्यक्षको उम्मेदवारका रुपमा देखिएका छन् । झण्डै तीन दशक लामो अनुभवले उनी कर्मचारीको नेतृत्वमा आउन चाहेका छन् । हाल मेडिकल स्टोर शाखामा अधिकृतका रुपमा कार्यरत कर्णसँग निर्वाचनका सन्दर्भमा गरिएको कुराकानीको संपादित अंश ।

 कर्मचारीका रुपमा काम गर्न थालेको झण्डै तीन दशकपछि नेतृत्वमा तपाईंको उम्मेदवारी आए छ नि ?

कर्मचारी कल्याण समाजको तदर्थ समितिमा विगत ६ महिनादेखि छु । तदर्थ समितिमै रहेर पनि कर्मचारीको कल्याणका लागि केही काम गराएको छु । २०७२ सालदेखि निर्वाचन हुन नसकेको समाजको हाम्रै पहलमा निर्वाचनको पहल ग¥यौं । पदाधिकारीहरुले निर्णय गरेर निर्वाचन समिति पनि घोषणा भयो । निर्वाचन समितिले सल्लाह गरेर मिति पनि तय भयो । यही पुस २३ गते निर्वाचन हुँदै छ । मैले मेरा जीवनका सबै तीतामीठा अनुभवलाई संगालेर नेतृत्व लिन चाहेको छु । यहाँहरु सबैलाई सर्वबिदितै छ ।

कर्मचारीको पक्षमा काम भएको छैन र ? प्रतिष्ठानमा ?

कर्मचारीको पहिलेदेखि नै बुँदागत रुपमा काम भएको छैन । जस्तै ग्रेडको कुरो छ । तलब समायोजनको कुरो छ । पद समायोजनको कुरो छ । त्यसपछि वृत्तिविकासको कुरो छ ।

अध्ययन बिदाको कुरो छ । वैकल्पिक बिदाको कुरो छ । सञ्चय कोषको कुरो छ । पेन्सन, उपदान कोषको कुरो छ । यो सबै व्यवस्थापनका लागि चाहिं कडा रुपले बहस भएको छैन । सिस्टम बनाउनुपर्छ । त्यो सिस्टम बनिसकेपछि आफैं सबै कुरा समाधान भएर जान्छन् । त्यही सिस्टम बनाउने कुरो हाम्रो प्राथमिकता हो ।

अहिलेसम्म कसैको काम हुने, कसैको नहुने भइरहेको छ । एकरुपता छैन । त्यस्तो देखिएको छ । कसैलाई काखा, कसैलाई पाखा भन्ने कुरा नहोस् । कोही भिसीको मान्छे छ, कोही रजिष्ट्रारको मान्छे छ, कोही डाइरेक्टरको मान्छे छ । यहाँ कोही कसैको सोर्सबाट आएको छ भने त्यसको काम हुने, तर कोही निष्पक्ष रुपमा प्रतिष्ठानमा वर्षौंदेखि सेवा गरिरहेको छ भने उनीहरुको काम नहुने । यस्ता खाल्का वातावरणमा वैमनश्यता उत्पन्न हुन्छ । काम गर्ने वातावरण हुँदैन ।

एउटा सिन्सियरली काम गर्ने मान्छेले के आधारमा काम गर्ने त त्यो संस्थामा ? ती आधारहरु सबै नष्ट भएको अवस्था छ । सबै सिस्टम बनाउनलाई चाहिं कडा रुपले पहल गर्नेछु । तपाईंलाई पनि लाग्ला वास्तवमै काम भएको छैन ।

भनेपछि त असुविधा र असहजता पनि निकै होला नि ?

६ सय, ७ सय नर्सिङ कर्मचारीहरु हुनुहुन्छ । हप्ताको तीन दिन नाइट गर्नुहुन्छ । देशैभरि सबै अस्पतालमा नाइट एलाउन्स छ । तर यहाँ प्रतिष्ठानमा अहिलेसम्म कसैले नाइट एलाउन्स पाएको छैन । हार्ड ड्युटी, सबैभन्दा टफ ड्युटी भनेको नाइट ड्युटी हो ।

हप्तामा तीन दिन नाइट ड्युटी गरेवापत् उहाँहरुले के पाउनु हुन्छ ? केही पनि छैन । सुविधा त केही पनि छैन । गोरु जोतिए झैं यहाँको कर्मचारी जोतिएको छ । तर कुनै पनि इन्सेन्टिभ पाउँदैन ।
त्यो किन भने, अहिलेसम्म संगठनले कुरा उठाए पनि त्यो पूरा हुन नसकेको अवस्था छ । सबै कुरा पूरा गराउन म कडा रुपले पहल गर्नेछु ।

अर्को कुरो युटिलिटीको कुरो छ । त्यसमा पनि एकरुपता छैन । कसैले अफिस टाइमपछि काम गर्दा युटिलिटी भत्ता पाउनु हुन्छ । कसैले काम गर्दा पाउनु हुन्न । एकनास छैन । यी यावत् कुरा गम्भीर मुद्दा हुन् ।

र, अध्ययन बिदाको पनि कुरा छ । यत्रो जमात छ नर्सिङ कर्मचारीहरुको कोही सिएन गरेर आउनु हुन्छ । कोही डिप्लोमा इन नर्सिङ गरेर आउनुहुन्छ । कोही बिएन गरेर आउनु हुन्छ । तर यहाँ अपर्चुनिटी केही देखिंदैन । यहाँ खाली काम ग¥यो, जतिखेर छोड्नु पर्ने भयो छोडेर गयो । त्यतिमात्रै हो । त्यसबीचको उपलब्धी केही पनि छैन । त्यसमा अहम् उपलब्धी के हुनुपथ्र्यो भने, शैक्षिक स्तर बढाउनुपथ्र्यो । नर्सिङ जनशक्ति यत्रो ७ सयको हाराहारीमा हुनुहुन्छ ।

वर्षेनी कमसेकम ५–१० जनालाई अध्ययन बिदा दिएर डिप्लोमा नर्सिङ गरेको छ भने उसलाई ग्राजुएसन गराउनेतर्फ प्रतिष्ठानले लानुपथ्र्यो । पहिला थ्यो, यो सिस्टम तर सबै भताभुङ्ग भयो । त्यसलाई हामी बिउँत्याउँछौं । अपर्चुनिटी सबैले बराबर पाउनु पर्छ ।

त्यस्तै हजार्ड अर्थात् जोखिम क्षेत्रमा काम गर्ने व्यक्तिले आफ्नो जिउधनको माया नराखी काम गर्नुहुन्छ । जस्तै ल्याब भयो, एक्स रे भयो, नर्सिङमै भयो । नर्सिङमै यस्तो कतिपय क्षेत्र छ, जहाँ काम गरेवापत् मान्छेलाई इन्फेक्सन हुन सक्छ । जीवन मृत्युको कुरो छ त्यहाँ ।

त्यस्तो क्षेत्रमा काम गर्नेहरुलाई ‘हजार्ड एलाउन्स’ दिनुपर्छ । रेडियोलोजीमा काम गर्नेलाई रेडियसन लाग्न सक्छ । ल्याबमा काम गर्नेलाई विभिन्न किसिमको इन्फेक्सन हुन सक्छ । नहोस् तर सम्भावना त छ । त्यस्तो अवस्थामा के गर्ने त ? नेपालका हरेक अस्पतालमा यो सरकारले नै दिएको सुविधा हो ।

यो कुनै नौलो कुरो होइन । तर यहाँ लागू भएको छैन । त्यो कुरो पनि लागू गर्ने हो ।

तपाईंहरुले कस्तो प्रतिष्ठानबाट कस्तो व्यवस्थापनको अपेक्षा लिनु भएको छ ? तपाईंको मुद्दा के हो ?

नेपाल सरकारको एउटा जागिरे रिटायर्ड भएपछि हेन्सम एमाउन्ट आफ्नो जीवनको अवधिभर सेवा गरेवापत् रिटायर्डका बेला पाउनुहुन्छ । यहाँ हाम्रो कर्मचारी रिटायर्ड भएपछि केही पनि पाउनुहुन्न । बिरामी बिदा र घरबिदा बाहेक केही पनि छैन । एउटा सामान्य जीवन बिमाधरि छैन । तीस– चालिस वर्षसम्म कर्मचारी यहाँ काम गरेर रिटायर्ड हुन्छ । रिटायर्ड हुँदा संचय कोष पनि झिकिसकेको हुन्छ । छोराछोरी पढाइ–लेखाइदेखि घर बनाउँदा अथवा विवाह गर्दा संचय कोष पनि सकिसकेको हुन्छ ।

एक रुपैयाँ हुँदैन । पाउने भनेको त्यही पाँचसात लाख रुपैयाँ हो । यहाँ जीवन बिताइसकेपछि मान्छेले उपलब्धी त केही पनि हाँसिल गर्न सक्दैन नि त । त्यसपछि पनि जागिर खोज्नुपर्ने अवस्था हुन्छ । ६०– ६१ वर्ष कटिसके पछि फेरि जागिर खोज्नुपर्ने हुन्छ । त्यसका लागि कुनै व्यवस्था हुनुपर्छ भनेर हामीले सोच बनाएका छौं ।

यी सबै मुद्दा सम्बोधनका लागि तपाईंको जित पर्याप्त छ ?

चुनावमा जितेर गइयो भने यसमाथि कडा रुपले पहल हुन्छ । एकएक गरी सबै बुँदाहरु समाधान गरिन्छ । गर्न खोज्यो भने काम हुन्छ भन्ने मैले विश्वास राखेको छु । जितेर संगठन प्रमुख भएर गएपछि खुट्टा कमाउनेहरु पनि छन् । त्यसरी खुट्टा कमाउने काम चाहिं गरिँदैन ।

म पनि करिबकरिब तीस वर्ष भइसक्यो जागिर खाएको । भोलि म पनि रिटायर्ड हुँदा मलाई पनि यही समस्या हुन्छ । यी सबै समस्याहरुको समाधानको कुरो छ ।

जीवन बिमा त तत्कालै लागू गर्नुपर्छ । सर्टेन एमाउन्ट कर्मचारीको तलबबाट काटेर सोही बराबरको पैसा संस्थाले दिएर जीवन बिमाको प्रिमियम तिरेर जबसम्म मान्छे यहाँबाट रिटायर्ड हुँदैन, त्यो अवधिसम्मका लागि जीवन बिमा गर्नु नितान्त आवश्यक छ । त्यसले जोखिमको पनि भर्पाई गर्छ । दुर्घटना बिमा पनि हुन्छ । जीवन बिमा पनि हुन्छ ।

अझै पनि कर्मचारी कल्याणका लागि केके गर्न सकिन्छ, त्यो विषय हामी खोतल्छौं । ताकि मान्छेले जीवन योगदान दिइसकेपछि त्यो योगदानको केही न केही कदर होस् भन्ने मेरो कुरो हो ।

अघिल्ला कमिटीको कामका बारेमा के भन्नु हुन्छ ?

सुरुमा कर्मचारी कल्याण समाजको कमिटीले राम्रै काम गरिरहेको थियो । २०७२ सालदेखि यता चुनाव भएन । कमिटी पनि कमजोर हुँदै गयो । हेड अफ कमिटी तदर्थ कमिटी भयो । सुजेन्द्र तामाङले अध्यक्ष छाडेपछि तदर्थ कमिटी भयो । कमिटी नहुँदा कर्मचारीको वृत्तिविकास हुन सकेन । कसैकसैको भयो तर व्यक्तिगत तरिकाले भयो । सिस्टमले कसैले पाएन । बढुवा पनि कसैकसैको भयो । सामान्यतया सबैको बढुवा हुनुपर्ने अवस्थामा केही व्यक्तिहरुको भयो ।

म पनि यो तदर्थ समितिमा विगत ६–७ महिनादेखि छु । हाम्रो पहलमा सम्पूर्ण कर्मचारीको एउटा पदोन्नति गराउन सफल भएका छौं । एक तह बढुवा । जजसले पाँच वर्ष स्थायी भएर र पर्फमेन्स करारमा काम गर्नु भाछ, उहाँहरुको एक तह आन्तरिक बढुवा हुने भयो ।

यो काम गराउन हामी सफल भयौं । त्यसपछि गत आर्थिक वर्षमा कर्मचारीको २ हजार रुपैयाँ वृद्धि भएकामा अहिलेसम्म भत्ताका रुपमा खाइरहेका थियौं, त्यो पनि हामीले निर्णय गराउन सफल भयौं । चालु आर्थिक वर्षमा नेपाल सरकारले गरेको १५ प्रतिशत तलब वृद्धि पनि कार्यकारिणी समितिमा लगेका छौं ।

अब त्यो पहिलो सञ्चालक समितिको बैठकबाट पारित हुन्छ भन्ने आश्वासन पाएका छौं ।
सोच यदि पोजिटिभ छ भने काम हुन्छ भन्ने हाम्रो विश्वास छ । खुट्टा कमाउनेतिर गयो भने कसैको पनि काम हुँदैन । सबैको काम भयो भने संगठनमा बसेको मान्छेको पनि काम देखिन्छ । तर, आफ्नो काममात्र गराउन खोज्यो भने कसैको पनि काम हुँदैन । र, संस्था पनि धरासायी हुन्छ ।

कर्मचारीको वृत्तिविकास भएन, प्रोत्साहन भएन भने दैनिक काममा पनि ह्रास आउँछ । त्यो भनेको संस्थाकै क्षति हो । यी यावत् समस्यालाई कडा रुपले समाधानको पहल गर्नेछु भन्ने कुरामा विश्वास दिलाउन चाहान्छु ।

तपाईंलाई विजय गराउने आधार के छन् ?

मलाई विजयी गराउने केही आधारहरु छन् । म हाम्रा समस्या समाधानका लागि कडा रुपमा प्रस्तुत हुन्छु । खुट्टा कमाउँदिन । कर्मचारीको पक्षमा सदैव काम गर्छु । विगत वर्षौंदेखि थाँती रहेका विषय र मुद्दामा एकएक गरी काम गर्न र गराउन प्रतिबद्ध छु । प्रतिबद्धताबाट कहिल्यै पनि तलमाथि हुने छैन ।

म तदर्थ समितिमा रहँदा तीन वटा काम गराउन सफल भएँ । जसको लागि कुनै किसिमको आन्दोलन पनि गर्नु परेन । हरेक कुराका लागि आन्दोलन नै चाहिने होइन । आन्दोलन बिना पनि सिर्जनात्मक रुपमा आफ्नो माग पूरा गराउन सकिन्छ ।

केके तीन वटा काम गर्नु भयो ?

२ हजार रुपैयाँको तलब वृद्दिको निर्णय गराउन सफल भइयो । जुन पहिलो सिनेट मिटिङबाट पास भएर तलब वृद्धि हुँदै छ । नेपाल सरकारले वृद्धि गरेको १५ प्रतिशत तलब त्यो पनि कासबाट पास भइसकेको छ । र, पहिलो सञ्चालक परिसदको मिटिङबाट पारित भएर प्राप्त गर्छौं ।

तेस्रो आन्तरिक पदोन्नतिको कुरा, लगभगलगभग दुईतीन महिनाको कसरत भएपछि बल्ल हिजो (बुधबार) विज्ञापन भयो । स्थायी र पर्फमेन्स कन्ट्रयाक्टमा ५ वर्ष कार्यरत सबैको बढुवा हुँदैछ । यी प्रमुख काममा मैले पहल गरें । र, यही नै मेरो आधार पनि हो । आगामी दिनमा पनि उल्लेखित सबै बुँदामा काम गर्ने कुरा म जाहेर गर्दछु ।

एम्समा सांस्कृतिक का ...

धरान/धरानस्थित एम्स एकेडेमीमा पाँचौँ ‘एम्स कल्चरल ...

किसान कृषि यान्त्रि ...

खोटाङ / (रासस) प्रधानमन्त्री कृषि आधुनिकीकरण परियो ...

मेयर कोइराला र अमेरि ...

मोरङ / नेपालका लागि अमेरिकाका राजदूत डिन आर थोम्सनले वि ...

सामुदायिक विद्यालय ...

धरान–१६ मा ४९ वर्षअघि स्थापना भएको पञ्चायत आधारभू ...

सम्पर्क

कोशी मिडिया ग्रुप प्रालीद्धारा सञ्चालित

सुनसरी, धरान, नेपाल
पोष्ट बक्स नंः N/A

टेलिफोन

कार्यालय: ०२५-५३१४७७
विज्ञापन: ९८५-२०४७१२३

ई–मेल

[email protected]
[email protected]
[email protected]

फेसबुकमा हामी

सोसल मिडिया

कम्पनी दर्ता नम्बर: २१४८६२/७५/७६ / पान नम्बर: ६०९५३२३८८ / सुचना तथा प्रसारण विभाग: २७-२०७३/०००

अध्यक्ष: शंकरप्रसाद घिमिरे / प्रधान सम्पादक: राजेश बिद्रोही / कार्यकारी सम्पादक: गोबिन्द बस्नेत / प्रबन्ध निर्देशक: योगेशबाबु काफ्ले

Copyright © 2019 / 2023 - Koshipatra.com All rights reserved